Gebruik van Bestaande Bibliotheken in Onze Code in Java

Je hebt al kennisgemaakt met bibliotheken tijdens het leren over de JRE. Een bibliotheek breidt de functionaliteit van een programma uit, en er zijn er veel beschikbaar—je zult er in de toekomst zelfs zelf een maken. Om te voorkomen dat onnodige bibliotheken worden geladen en geheugen wordt verspild, gebruikt Java het sleutelwoord import om alleen op te nemen wat nodig is.

In Java maakt import het mogelijk om klassen of pakketten van andere bronnen te gebruiken zonder telkens hun volledige naam te schrijven. Dit maakt de code overzichtelijker, leesbaarder en eenvoudiger te onderhouden. De syntaxis ziet er als volgt uit:

De ouderbibliotheek bevindt zich hoger in de hiërarchie dan de kinderbibliotheek. Stel bijvoorbeeld dat we een klasse genaamd Person hebben die we willen importeren, en deze bevindt zich in het modelpakket. Om deze te importeren, gebruiken we de syntaxis import model.Person; omdat de klasse Person zich in het modelpakket bevindt.

We leren later in deze cursus meer over klassen en hoe je ze maakt.

We kunnen ook alle kinderbibliotheken importeren met de volgende syntaxis:

Het gebruik van .* wordt niet als best practice beschouwd, omdat het extra geheugengebruik veroorzaakt en de prestaties in het algemeen beïnvloedt. Het is beter om meerdere imports te gebruiken. In code ziet dat er als volgt uit:

Op deze manier is zichtbaar welke specifieke bibliotheken worden geïmporteerd en welke benodigd zijn voor gebruik. Daarnaast wordt onnodige geheugenbelasting voorkomen en de prestaties van de applicatie verbeterd.

In het volgende hoofdstuk wordt het praktische gebruik van het import-keyword behandeld en wordt een bibliotheek in de code geïmporteerd.